De dood van een muzikant

De dood van een muzikant

ROOSENDAAL – Een paar weken geleden schreef ik in mijn agenda op een maandag achter 12.00 uur: Willem. Exact twee weken later schrijf ik wederom op maandag en wederom om 12.00 uur: Willem. In het eerste geval was het iets om naar uit te kijken. Willem was mijn contact met The Valley Sound Big Band en hij kwam weer langs om nieuwe puntjes op de I te zetten voor het big band festival van zondag 27 augustus.

Ik heb daar helemaal geen zin meer in. De tweede notitie betrof zijn crematie. Zoals het kan lopen in het leven doe je soms vrienden op, waar je ze helemaal niet verwacht. Willem de Werd was voor mij aanvankelijk dat kleine gebrilde mannetje dat bij menig concert aan mijn barbecue opdook om precies de goeie dingen te zeggen. Dat het lekker weer was. Dat hij meer publiek had verwacht. Dat concerten organiseren nog niet zo makkelijk is. Maar vooral dat hij genoot van de muziek. Pas later ontdekte ik dat hij zelf ook muzikant was. Bassist. En nog een hele goeie ook. Maar zoals het bassisten eigen, was hij heel bescheiden. Merkwaardig eigenlijk. Zo’n belangrijk instrument als de bas! Willem beheerste de compacte elektrische maar ook de akoestische knoepert.

Altijd in die karakteristieke houding: armen wijd, hoofd iets omhoog, blik naar beneden om door het leesgedeelte van z’n bril de noten te kunnen lezen. Hij heeft met de groten van de Nederlandse muziekwereld gespeeld maar memoreerde enkel het plezier, niet de roem. Willem speelde ook in de Valley Sound en werd tot mijn genoegen mijn contactpersoon voor de jaarlijkse concerten van deze Roosendaalse big band op onze locatie. Het werd een vriendschap in al zijn bescheidenheid. We liepen de deur niet plat, maar elke ontmoeting was even nuttig als aangenaam. Willem had een groot, maar helaas ook zwak hart. Toonladders waren zijn lust en zijn leven, een ordinaire trap werd hem fataal. De eerstvolgende keer dat mijn concertworsten op het houtskool liggen te roken, denk ik maar aan één persoon.

Foto: Bassisten zijn op foto’s vaak moeilijk terug te vinden. Willem de Werd was een echte en dus gold dat zeker voor hem. Karakteristieke houding: met neergeslagen ogen achter een ziekenfondsbrilletje. Zijn kleine gestalte maakte zijn instrument groter en belangrijker en zo wilde hij het ook.

4 Reacties

Reageer